«Τι είναι αθλητισμός και αναβολικά», ντοκιμαντέρ του ΕΠΑΛ Νεάπολης Λασιθίου Κρήτης (συμμετοχή στο Διαγωνισμό Ταινιών Μικρού Μήκους 2019)

Ντοκιμαντέρ | 2019

Βαθμολογήστε την ταινία:
(Δείξτε με το ποντίκι τα αστέρια που θέλετε και κάντε κλικ)

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (3 votes, average: 5,00 out of 5)
Loading...

«Μια ζωή με ουσία χωρίς ουσίες», ταινία μικρού μήκους του ΕΠΑΛ Νεάπολης Λασιθίου Κρήτης (συμμετοχή στο Διαγωνισμό Ταινιών Μικρού Μήκους 2019)

Μυθοπλασία | 2019

Μοναδικό εργαλείο παραγωγής το κινητό τηλέφωνο ενός μαθητή.

Βαθμολογήστε την ταινία:
(Δείξτε με το ποντίκι τα αστέρια που θέλετε και κάντε κλικ)

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (3 votes, average: 5,00 out of 5)
Loading...

Η ταινία μικρού μήκους «Η Bibby Bo σε κλουβί» (2004) έγινε 15 χρονών (του Γιώργου Καραστάθη)

10:57 | Δράμα | Ασπρόμαυρο ψηφιακό βίντεο

Περίληψη: Η Κατερίνα καταρρέει συναισθηματικά όταν η φίλη της Άννα επιλέγει ως επόμενο ερωτικό της σύντροφο τον κοινό τους φίλο Κώστα.

Έπαιξαν: Βιβή Μπάρκα, Άντα Νίκα, Σωτήρης Υφαντής, Μαρίνα Φονταρά, Ανδρέας Απέργης
Βοηθοί σκηνοθέτη: Έλσα Χαμοσφακίδη, Δημήτρης Κατσικοβόρδος, Ανδρέας Απέργης, Μαρία Μαζιώτη
Βοηθοί παραγωγής: Μαργαρίτα Μάργαρη, Μάνθος Καραστάθης, Χρήστος Κασκάνης, Γιάννης Ρίζος
Μουσική: Ανδρέας Απέργης
Φωνητικά: Σεραφίνα Κατσικοβόρδου
Παραγωγή, σενάριο, σκηνοθεσία, φωτογραφία, μοντάζ: Γιώργος Καραστάθης

Η ταινία μικρού μήκους «Τα μαμούνια που κόπηκαν» (1994) έγινε 25 χρονών (του Γιώργου Καραστάθη)

7 λεπτά | Κωμωδία | Έγχρωμο φιλμ super 8 mm (Canon 514 xl-s movie camera)

Περίληψη: Μήπως σε σοκάρω ;

Σενάριο, Σκηνοθεσία, Συμμετοχή: Βασίλης, Νίκος, Λίζα, Κική, Θάνος, Κατερίνα, Μιχάλης, Τάσος, Μαριλίζα
Φωτογραφία: Νίκος
Μουσική: Λεωνίδας
Μοντάζ: Θωμάς, Γιώργος
Παραγωγή: Πανεπιστημιακή λέσχη Αθηνών

Μπρους Λι, ο άνθρωπος που νομιμοποίησε τις ταινίες πολεμικών τεχνών (της Μαρίας Σκαμπαρδώνη)

Ο Μπρους Λι είναι σίγουρα το πρώτο όνομα στο οποίο πηγαίνει το μυαλό μας όταν αναφερόμαστε σε πολεμικές τέχνες. Είναι ο άνθρωπος εκείνος που στα 32 χρόνια που έζησε, άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο η τότε βιομηχανία του Αμερικάνικου κινηματογράφου αντιμετώπιζε τους Κινέζους και τον πολιτισμό της Ανατολής, αλλά και βοήθησε παράλληλα στο να γίνουν οι πολεμικές τέχνες δημοφιλείς και στη Δύση.

Είναι, αναμφίβολα, ο άνθρωπος που νομιμοποίησε στον κόσμο του κινηματογράφου τις ταινίες πολεμικών τεχνών και ένας σημαντικός φιλόσοφος που διατύπωσε μερικές από τις πιο δημοφιλείς ατάκες του 20ου αιώνα.

Αυτό που είναι λυπηρό είναι πως οι περισσότεροι θυμούνται τον Μπρους ως έναν πρωταγωνιστή σε ταινίες καράτε όπου υπήρχε άφθονο ξύλο, έδερνε τους κακούς και κατατρόπωνε τους εχθρούς. Ο Μπρους όμως ουδέποτε υπήρξε αθλητής του Καράτε, αντιθέτως αποστρεφόταν τα καθιερωμένα συστήματα των τεχνών. Επιπροσθέτως, αυτό αδικεί τη φιλοσοφική υπόσταση ενός ανθρώπου ο οποίος σε όλη του τη ζωή αναζητούσε την αλήθεια, φιλοσοφούσε τον κόσμο γύρω του και δημιούργησε ένα δικό του σύστημα μάχης το οποίο ακόμα και σήμερα θεωρείται μοναδικό στο είδος του (Jeet Kune Do).

Ο Μπρους προσπάθησε να δείξει και σε άλλους ανθρώπους το νόημα της πολεμικής τέχνης το οποίο είναι η διαρκής προσπάθεια για βελτίωση του εαυτού μας και η πορεία προς την αυτογνωσία. Ο Μπρους απέρριπτε τον τρόπο με τον οποίο υπάρχει η βαθμολόγηση στην πολεμική τέχνη και θεωρούσε πως ο σωστός μαχητής πρέπει να έχει ένα συνονθύλευμα γνώσεων από κάθε τέχνη ώστε να μπορέσει να αμυνθεί. Για αυτό και εκείνος φόρεσε τη φόρμα η οποία επέτρεπε την ελευθερία στις κινήσεις και δεν ταυτιζόταν με κανένα απολύτως στυλ, τη στιγμή που όλοι του οι αντίπαλοι ήταν ντυμένοι με την παραδοσιακή στολή της τέχνης τους.

Ο ίδιος δε θεώρησε ποτέ πως η τέχνη είναι κτήμα ενός λαού ή πολιτισμού, επιθυμούσε και επιδίωκε το άνοιγμα των πολεμικών τεχνών σε όλο τον κόσμο και σε κάθε άνθρωπο, μία αντίληψη που είχε οδηγήσει πολλούς δασκάλους να τον εχθρεύονται και να τον πολεμούν με πολλούς και διάφορους τρόπους. Μπορεί να είναι μία μαγική σωματική αναλογία, αλλά οι περισσότεροι αγνοούν παντελώς τη διανοητική κατάσταση του ίδιου. Οι επίδοξοι αστέρες λαχταρούν να γεμίζουν εξώφυλλα, αλλά τις περισσότερες φορές αδυνατούν να τα υπερασπιστούν κατάλληλα.

Ο Μπρους προσπάθησε να ερευνήσει τον βαθύτερο εαυτό του μέσα από μία πολεμική τέχνη και αρνήθηκε να συμβιβαστεί με πρέπει, υποδείξεις και συμβιβασμούς. Γνώριζε πως μόνο εκείνος μπορεί να τα δημιουργήσει όλα αυτά.

Ο ίδιος υπήρξε σπουδαστής Φιλοσοφίας, πρωταθλητής στο cha cha (ένα είδος χορού) και ένας συγγραφέας και ποιητής με αξιόλογο συγγραφικό έργο.

Ο Μπρους είναι πράγματι ένα από τους σημαντικότερους ανθρώπους του περασμένου αιώνα. Κρατάω μία επιφύλαξη για το αν όλοι έχουν αντιληφθεί τον πραγματικό λόγο αυτού του γεγονότος…

J.K. Rowling, η συγγραφέας του «Harry Potter» (του Γιώργου Καραστάθη)

«Η ιδέα ενός παιδιού που δραπετεύει από τους περιορισμούς του κόσμου των μεγάλων και πηγαίνει κάπου όπου έχει δύναμη, κυριολεκτικά και μεταφορικά, πραγματικά με γοήτευε». Σαν του δικού της ήρωα, τον Harry Potter, η ζωή της J.K. Rowling έχει τη λάμψη παραμυθιού.

Χωρισμένη, με την κόρη της μωρό ακόμα, ζώντας με επιδόματα σε ένα μικροσκοπικό διαμέρισμα στο Εδιμβούργο, η Rowling έγραψε το «Harry Potter και η φιλοσοφική λίθος» κατά τη διάρκεια των ύπνων της κόρης της – και ήταν ο Harry Potter που την έσωσε. Το Συμβούλιο Τεχνών της Σκωτίας της έδωσε επιδότηση για να μπορέσει να τελειώσει το βιβλίο. Μετά την πώλησή του στους εκδοτικούς οίκους «Bloomsbury» και «Scholastic Books» ο «Harry Potter» άρχισε να αποκτά μεγάλη διασημότητα και αναγνώριση. Πήρε πάρα πολύ καλές κριτικές και κέρδισε τα βρετανικά βραβεία λογοτεχνίας «Children’s Book of the Year» και «Smarties Book Prize». Τα δικαιώματα του βιβλίου πουλήθηκαν γρήγορα σε πάρα πολλές χώρες.

Μια άνεργη χωρισμένη μητέρα, η Rowling έγραψε το «Harry Potter» όταν «Ήμουν πολύ άσχημα και έπρεπε να πετύχω κάτι. Χωρίς αυτή την πρόκληση θα μπορούσα να είχα καταλήξει στην απόλυτη τρέλα». Η Rowling έγραφε από πολύ μικρή, το πρώτο μυθιστόρημά της λέγονταν «Rabbit»: «Ήμουν περίπου έξι χρόνων και δε σταμάτησα να «μουντζουρώνω» από τότε».

Για τη Rowling, η αλλαγή της τύχης της και της ζωής της ήταν μια συγκλονιστική συγκίνηση, ένα μεγάλο σάστισμα. Όμως η κόρη της δεν είχε καμιά αμφιβολία για τη νέα ζωή και καριέρα της μητέρας της: Όταν τη ρωτούσαν «τι κάνει η μαμά σου;», απαντούσε χωρίς δισταγμό «η μαμά μου γράφει!».

«Το χρέος», ταινία μικρού μήκους του Βαγγέλη Παπαδιόχου (συμμετοχή στο Διαγωνισμό Ταινιών Μικρού Μήκους 2019)

Μυθοπλασία | 2017

Ηθοποιοί: Ζωή Θεοδωροπούλου, Γιώργος Κατσάμπας, Θοδωρής Σκαρής, Αλέξανδρος Αναστασιάδης, Θοδωρής Κούκρας
Sound design: Αλέξανδρος Γεράνης
Δ/νση φωτογραφίας: Τάσος Ποζιάδης
Μουσική: Γεωργία Δαμίγου
Μακιγιάζ: Χρύσα Μιχαηλίδου
Σενάριο-Σκηνοθεσία-Μοντάζ: Βαγγέλης Παπαδιόχος

Βαθμολογήστε την ταινία:
(Δείξτε με το ποντίκι τα αστέρια που θέλετε και κάντε κλικ)

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (2 votes, average: 4,50 out of 5)
Loading...

«Μην τα παρατάς», ταινία μικρού μήκους του Μιχάλη Γρίβα (συμμετοχή στο Διαγωνισμό Ταινιών Μικρού Μήκους 2019)

Video art | 2018

Το «Μην τα παρατάς» είναι μια ερασιτεχνική ταινία μικρού μήκους που δείχνει την προσωπική μου εμπειρία πάνω στο θέμα του εκφοβισμού (bullying). Αυτό το βίντεο περιγράφει το τι έζησα και πως ένιωθα τόσο καιρό που το περνούσα! Το βίντεο αυτό δεν το έκανα για να «κλαφτώ» ότι ήμουν θύμα bullying, αλλά με αυτό το βίντεο θέλω να περάσω όσο μπορώ τα πιο θετικά μου μηνύματα και πως η ζωή δεν έχει τελειώσει εδώ!

Βαθμολογήστε την ταινία:
(Δείξτε με το ποντίκι τα αστέρια που θέλετε και κάντε κλικ)

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 3,00 out of 5)
Loading...

Λογοτεχνία και κινηματογράφος (του Γιώργου Καραστάθη)

Η σχέση λογοτεχνίας και κινηματογράφου έχει απασχολήσει πολλούς ανθρώπους σχετικούς με τις δύο αυτές τέχνες, είτε πρόκειται για επαγγελματίες του είδους, συγγραφείς και κινηματογραφιστές, είτε για τους απλούς λάτρεις των δύο αυτών τεχνών, αναγνώστες και θεατές.

Το πρόβλημα της σχέσης αυτής εντοπίζεται κυρίως στην απογοήτευση που νοιώθει ο θεατής βλέποντας κάποια ταινία βασισμένη σε λογοτεχνικό έργο του οποίου υπήρξε αναγνώστης. Η επιλογή της λέξης «απογοήτευση» εδώ δεν είναι τυχαία. Ο θεατής πράγματι απογοητεύεται, παύει δηλαδή να γοητεύεται από κάτι που πριν τον έκανε να αισθάνεται έτσι. Τι ήταν αυτό; Το λογοτεχνικό κείμενο. Ένα κείμενο εξ ορισμού πολυσήμαντο, που αφήνει δηλαδή ελεύθερο τον αναγνώστη να το ερμηνεύσει με τον τρόπο που αυτός επιθυμεί και μπορεί (με βάση τα βιώματά του, το βαθμό εξοικείωσής του με τα λογοτεχνικά κείμενα κλπ.).

Σχετικά με τον πολυσήμαντο χαρακτήρα του κειμένου έχει υποστηριχθεί ότι το λογοτεχνικό έργο «ξαναγράφεται» κάθε φορά που διαβάζεται. Αυτό σημαίνει ότι ο εκάστοτε σκηνοθέτης που επιθυμεί να μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη ένα λογοτεχνικό έργο το έχει κι αυτός με τη σειρά του, διαβάζοντάς το, «ξαναγράψει». Έχει δώσει τη δική ερμηνεία πάνω σε αυτό. Έχει εκτιμήσει περισσότερο κάποια στοιχεία που για διάφορους λόγους του έκαναν εντύπωση και έχει δείξει λιγότερο ενδιαφέρον για κάποια άλλα. Είναι λογικό λοιπόν ένα κινηματογραφικό έργο που αποδίδει ένα λογοτεχνικό κείμενο ερμηνευμένο και «ξαναγραμμένο» με έναν α τρόπο να απογοητεύσει το θεατή που το έχει ήδη ερμηνεύσει με ένα β ή γ ή χ τρόπο. Το πρόβλημα όμως δεν έχει να κάνει μόνο με την πολυσημία του λογοτεχνικού κειμένου που δεν επιτρέπει εκ των πραγμάτων δύο απόλυτα ταυτόσημες ερμηνείες. Το ζήτημα είναι ότι εδώ έχουμε να κάνουμε κυρίως με ένα μεταγλωττισμό. ‘Ένα πέρασμα από μία γλώσσα, τη λογοτεχνική, σε μια άλλη, την κινηματογραφική. Πέρασμα από το χώρο των λέξεων στο χώρο των εικόνων. Συνοψίζοντας, θα μπορούσαμε να πούμε ότι από τη μία η πολυσημία του λογοτεχνικού κειμένου και από την άλλη η μεταγραφή της λογοτεχνικής γλώσσας στην κινηματογραφική καθιστά αδύνατη την πιστή απόδοση του κειμένου στην οθόνη. Το μόνο που μπορεί να ελπίζει ένας κινηματογραφιστής είναι να προσεγγίσει στην οθόνη είτε (συνήθως) το γράμμα του συγγραφέα (την υπόθεση), είτε το πνεύμα του.

Τελειώνοντας, πρέπει να διευκρινιστεί ότι η απογοήτευση του θεατή έγκειται ακριβώς σε αυτή την αδυναμία να αποδοθεί επακριβώς ένα λογοτεχνικό έργο στον κινηματογράφο και όχι στην ταινία αυτή καθεαυτή που μπορεί να αποτελεί ένα αριστούργημα της έβδομης τέχνης. Δεν πρέπει να ξεχνάμε άλλωστε και την περίπτωση (πολύ συνηθισμένη) που από μετριότατα λογοτεχνικά έργα δημιουργούνται πολύ καλές ταινίες. Ατυχώς, κανείς τότε δεν τα βλέπει ως λογοτεχνικές μεταφορές.

Ταινίες μικρού μήκους (του Γιώργου Καραστάθη)

Οι πρώτες ταινίες του κινηματογράφου ήταν ταινίες μικρού μήκους. Μερικές από τις πρώτες κατακτήσεις στη γλώσσα του κινηματογράφου έγιναν σε ταινίες μικρής διάρκειας. Από το Μελιές και τον Τσάπλιν ως τον Μπουνιουέλ, η «μικρή» ταινία υπήρξε το «εργαστήριο» όπου ξεδιπλώθηκαν οι δυνατότητες του κινηματογράφου.

Η μικρού μήκους ταινία ήταν πάντα και εξακολουθεί να είναι ο προνομιακός χώρος για «εξερευνήσεις», είτε στο χώρο του πειραματικού κινηματογράφου, είτε στο χώρο του ντοκιμαντέρ. Μέχρι και σήμερα, η «μικρή» ταινία έχει αποτελέσει το «φυτώριο» πολλών νέων σημαντικών κινηματογραφιστών. Υπάρχουν βέβαια και οι διαφημίσεις και τα βίντεο-κλιπ, που όσο κι αν αντιμετωπίζονται ως παρακατιανό είδος, κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί πως επιβάλλουν κάποια καινούργια δεδομένα στη «γραμματική» του θεάματος και ακροάματος.

Στο ερώτημα αν μπορεί η μικρού μήκους ταινία να οριστεί ως αυτόνομο αισθητικά κινηματογραφικό είδος, η απάντηση είναι εύκολη, αρκεί να σκεφτούμε πως ο χρόνος δεν είναι κάτι δευτερεύον στο σινεμά, αντιθέτως αποτελεί τον βασικό «καμβά» ανάπτυξης της κινηματογραφικής δημιουργίας. Βασικό χαρακτηριστικό μιας ταινίας είναι οι διάρκειές της: η διάρκεια ενός πλάνου, μιας σκηνής ή και η συνολική της διάρκεια. Άρα η διάρκεια καθορίζει και το είδος και χαρακτηρίζει καίρια την ανάπτυξη όλων των εκφραστικών μέσων που διαθέτει στην «παλέτα» του ένας κινηματογραφιστής.

Η μικρού μήκους ταινία αδυνατεί να αναπτύξει πλήρως έναν ανθρώπινο χαρακτήρα ή μια κοινωνική κατάσταση, αφού η διαχρονία και των δύο προϋποθέτει τουλάχιστον περισσότερο χρόνο. Στα πλαίσια αυτά η μικρού μήκους μπορεί να δώσει αριστουργήματα «συμπύκνωσης». Τα προβλήματα ξεκινούν από τη στιγμή που η μικρού μήκους «νομίζει» πως είναι μεγάλου. Τότε, στην προσπάθειά της να φτάσει εκείνη, σπάει, γίνεται πολλά κομμάτια ανεκπλήρωτων προθέσεων. Η μικρού μήκους λοιπόν, όχι μόνο είναι, αλλά πρέπει και να αντιμετωπίζεται ως αυτόνομο κινηματογραφικό είδος.